کاربرد پلیمرهای رسانای الکتریسیته به دلیل فرایند پذیری و امکان تبدیل آنها به شکل الیاف رو به گسترش است. در این پژوهش، بر اساس خصوصیات پلیمرهای رسانای الکتریسیته و قابل تبدیل به الیاف، مخلوط پلی آنیلین و پلی آکریلونیتریل برای تولید الیاف انتخاب شده اند. بدین منظور از دستگاه ریسندگی تر آزمایشگاهی استفاده و الیافی از این آمیخته با ترکیب درصدهای متفاوت تهیه و برخی از خواص فیزیکی و مقاومت الکتریکی الیاف تولید شده بدست آمده است. با افزایش درصد پلی آنیلین در آمیخته هدایت الکتریکی الیاف تولید شده افزایش اما، در مقابل خواص مکانیکی آنها کاهش یافته است. در این پژوهش، خواص الیاف تولید بررسی و آستانه شروع هدایت الکتریکی 0.16 درصد پلی آنیلین در آمیخته با پلی آکریلونیتریل معین شده و در نهایت ترکیب درصد مناسبی از آمیخته برای تولید الیاف با خواص مناسب بدست آمده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تاثیر مقدار لیگنین الیاف و مقدار ماده سازگارکننده بر ویژگی های مقاومتی چند سازه الیاف سلولزی و پروپیلن بررسی شد. در این تحقیق الیاف کارتن کنگره ای کهنه با مقدار لیگنین به ترتیب 7، 5.26، 3.78 و 2.77 درصد تهیه شدند. سپس الیاف توسط دستگاه اکسترودر با پلی پروپیلن به نسبت 20 درصد الیاف و حدود 77 درصد پلی پروپیلن ترکیب شده و بعد از آسیاب کردن نمونه های آزمونی توسط دستگاه تزریق ساخته شدند. از جفت کننده MAPP در سه سطح 1، 2 و 3 درصد استفاده شد. تعیین ویژگی های مقاومتی نمونه های چند سازه طبق دستورالعمل های آیین نامه ASTM انجام گردید. تاثیر مقدار لیگنین بر مقاومت خمشی چندسازه در سطح اعتماد آماری 98 درصد معنی دار شده و به ترتیب کمترین و بیشترین میزان مقاومت در الیاف حاوی 3.78 درصد و 7 درصد لیگنین به دست آمد. با بررسی عملکرد متقابل مقدار لیگنین و میزان جفت کننده مشخص شد که زیادترین مقدار مقاومت به کشش و مدول الاستیسیته کششی در چند سازه حاوی کمترین مقدار لیگنین (2.77 درصد) و بیشترین مقدار جفت کننده (3 درصد) با مقادیر به ترتیب 38.7 و 3438 مگاپاسکال مشاهده شد. سایر مقاومت های مکانیکی نتایج مشابهی را نشان دادند که بارزترین آن افزایش قابل توجه مقاومت به ضربه با افزودن جفت کننده از سطح 1 درصد تا 3 درصد در کمترین مقدار لیگنین (2.77 درصد) است که مقدار آن از 52.82 به J/m 60.26 افزایش یافت.

در این پژوهش، کاربرد پلیمرهای رسانای الکتریکی در کاهش مقاومت الکتریکی الیاف نساجی مورد توجه قرار گرفته است. به این منظور پوشش دهی نخ هایی از جنس پنبه، پشم، پلی استر، آکریلیک و پلی آمید با پلی آنیلین و پلی پیرول به عنوان پلیمرهای رسانا مطالعه شده است. اثر شرایط متفاوت پوشش دهی نظیر نسبت مولی اکسیدان به مونومر نسبت وزنی مونومر به الیاف و دوپه کردن الیاف پوشش داده شده بررسی گردیده است. مقاومت الکتریکی، پایداری مقاومت الکتریکی و برخی خواص فیزیکی نخهای پوشش دهی شده اندازه گیری شده است. نتایج بررسیها نشان می دهد که ویژگی سطح الیاف در پوشش دهی اهمیت زیادی دارد. پوشش دهی الیاف با پلی پیرول در کاهش مقاومت الکتریکی آن موثرتر است و پایداری مقاومت الکتریکی نخ های پوشش داده شده با پلی پیرول قبل از دوپه شدن بهتر از پایداری مقاومت الکتریکی نخ های پوشش داده شده با پلی آنیلین و پلی پیرول دوپه شده است. پوشش دهی با این دو پلیمر رسا نا اثر چند انی بر استحکام و ازدیاد طول تا پارگی نخ ها ندارد. نتایج بر اساس نظریه های موجود درباره پلیمرهای رسانا توجیه شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مطالعه رفتار گسیختگی خزش ماده مرکب الیاف باگاس-پلی پروپیلن مورد بررسی قرار گرفت. برای توصیف اثر دوام بار بر روی ماده مرکب مورد مطالعه، دو مدل تخریب تجمعی (EDRM و Wood)، و یک مدل شکست بر پایه انرژی (R-W)، مورد استفاده قرار گرفته اند. نتایج نشان داد که مدل EDRM در سطح تنش بسیار بالا، زمان شکست را کمتر از مقدار استاتیکی و مدل Wood، زمان شکست را بیشتر از مقدار حاصل از آزمون استاتیک برآورد می کند. علت این امر به تفاوت در نحوه اعمال بار در بارگذاری استاتیکی و بارگذاری خزشی نسبت داده شد. نتایج نشان داد که هر سه مدل قادر بودند رفتار گسیختگی خزش ماده مرکب مورد مطالعه را به خوبی توصیف کنند و در این بین مدل Wood از لحاظ آماری برازش بهتری را بر روی داده های تجربی نشان داده است. بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که مدل R-W در پیش بینی زمان شکست، نسبت به دو مدل دیگر محافظه-کارانه تر عمل می کند و علت این امر را می توان به تفاوت در معیار شکست در مدل های بر پایه انرژی یا معیار شکست در مدل های تخریب تجمعی نسبت داد. همچنین نتایج نشان داد که با افزایش سطح تنش مرحله دوم خزش کوتاه تر می شود و در سطوح تنش بالا، مرحله سوم خزش غالب است.

رنگینه های پاشیده از مناسبترین مواد رنگزا برای رنگرزی الیاف پلی استرند. این مواد، به سه روش رنگرزی به وسیله حامل، تحت فشار و به کمک آغشته سازی با تثبیت گرمایی برای این الیاف بکار برده می شود. در این پژوهش، با استفاده از تابش ریز موج عملیات پیش از رنگرزی در زمانهای متفاوت روی الیاف پلی استر در شرایط مختلف صورت می گیرد و پس از آن نمونه ها رنگرزی می شوند. به علاوه، روش رنگرزی به کمک ریز موجها با روشهای معمول رنگرزی نیز مقایسه می شود. نتایج بدست آمده نشان می دهد که عملیات پیش از رنگرزی اثری بر ساختار لیف در جذب بیشتر ماده رنگزا ندارد، اما عملیات رنگرزی به کمک ریزموجها می تواند باعث جذب بیشتر و بهتر رنگینه و افزایش سرعت رنگرزی نسبت به روشهای معمول، بویژه در رنگرزی به روش حامل، شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDf) مراجعه فرمایید.

فرضیه: خالص سازی خون فرایندی است که در آن دیالیز کننده برای پاک سازی خون از مواد زاید مانند اوره به کار گرفته می شود. برای ساخت دیالیز کننده های خالص ساز خون اغلب از غشاهای بشرساخته استفاده می شود. بیشتر این پلیمرها سازگاری خوبی با خون ندارند. پوشش دهی با پلیمرهای آب دوست روش بسیار ساده و موثری است که برای افزایش خواص آب دوستی و زیست سازگاری به کار گرفته می شود. پلی دوپامین یکی از پلیمرهای زیست سازگار با گروه های عاملی کاتکولی است که تاکنون با توجه به خواص آب دوستی زیاد و چسپندگی مناسب برای پوشش دهی غشاها مورد توجه قرار گرفته است. روش ها: در این پژوهش، برای اولین بار سطح داخلی غشاهای الیاف توخالی پوشش دهی شد. پوشش دهی غشای پلی سولفون با تزریق محلول پلی دوپامین انجام شد. خواص ساختاری و تراوایی غشای عمل آوری شده با این روش با غشای عمل آوری نشده و غشایی که سطح بیرونی آن با محلول پلی دوپامین پوشش دهی شده مقایسه شد. یافته ها: تغییر معنی داری در تراوایی هیدرولیکی و اندازه منافذ غشاهای الیاف توخالی پس از عمل آوری های انجام شده با سطح اطمینان %95 دیده نشد. همچنین مطالعات با روش های میکروسکوپی الکترونی پویشی و طیف نمایی پراش انرژی پرتو X روی سطح مقطع الیاف توخالی پیش و پس از عمل آوری انجام شد. نتایج طیف نمایی پراش انرژی پرتو X نشان می دهد، مقدار عنصر اکسیژن سطح درونی الیاف توخالی که در عمل آوری های داخلی قرار گرفته به طور محسوسی افزایش یافته است. بررسی آماری نتایج استحکام غشاهای عمل آوری شده نشان می دهد، استحکام غشای عمل آوری شده با روش تزریقی در مقایسه با غشای عمل آوری نشده و عمل آوری شده در سطح بیرونی، افزایش معنی دار را با سطح اطمینان %95 نشان می دهد.